ประโยคสุดท้าย

ฉันกลับถึงบ้านในคืนนั้นด้วยใจที่หนักอึ้ง พลนั่งรอฉันอยู่หน้าบ้าน ใบหน้าเขาดูบึ้งตึง และอย่างที่ฉันคาดไว้ การทะเลาะก็เริ่มต้นขึ้นทันทีที่ฉันก้าวเข้าประตู มันเป็นการทะเลาะแบบเดิม คำพูดแบบเดิม ความเหนื่อยล้าแบบเดิม แต่คืนนี้มีบางอย่างในตัวฉันที่ต่างออกไป ฉันยืนฟังเขาตวาด แล้วรู้สึกเหมือนกำลังดูเหตุการณ์ทั้งหมดจากระยะไกล

ฉันคิดทบทวนกับตัวเองว่า ฉันไม่มีความสุขมานานแค่ไหนแล้ว ฉันทนทุกข์มาเป็นสิบๆ ปี หรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ ฉันไม่เคยนับเวลาช่วงที่อยู่กับเขาเลยจริงๆ เพราะมันเจ็บเกินกว่าจะนับ ฉันอดทนมามากพอแล้ว มากเกิน

และแล้วประโยคนั้นก็มาอีกครั้ง ประโยคที่ปิดท้ายการทะเลาะทุกครั้ง

“ถ้าอยู่ไม่ได้ก็ออกไปจากบ้านนี้ซะ”

“เดี๋ยวเธอก็กลับมา รอบนี้ฉันจะไม่ง้อเธอแล้ว” เสียงเขาตามมาข้างหลัง

ฉันไม่ตอบ แค่เดินต่อไป และคราวนี้ฉันรู้ดีว่า ฉันจะไม่กลับไปบ้านหลังนั้นอีกแล้ว